Ze gaf me als eerste tip: ga boeken lezen. Het opende mijn ogen. De verhalen waren zeer herkenbaar en ik kon er veel van leren. Daarna belde Jeannette me op om vast wat kleine dingetjes te veranderen. Zo werd de slipketting aan de wilgen gehangen en kreeg hij een gewoon halsbandje om. Als hij met uitlaten aan de riem trok, mochten we niet langer corrigerend terugtrekken. Het kwam in het kort hierop neer: wij hadden Hummer het idee gegeven dat hij de baas in huis was en dat kwam omdat wij ons niet als roedelleider opstelden. Het werd tijd dat we hem van zijn leiderstaak zouden ontheffen en dat wij voortaan gingen vervullen.

Het zat hem in van die kleine dingen. Zoals geen aandacht geven bij binnenkomen als hij begon te springen, geen woorden, geen aai en niet van ons af “vegen”. Pas wanneer hij kalm was, mochten we hem roepen en aandacht geven. Zo lag het initiatief terug bij ons. Dit waren de eerste stapjes in de missie “weer baas in eigen huis”. Het was een back-to-basic-stelling: de leider van de wolvenroedel was juist de rustigste wolf en niet die met de grootste bek, één die leiderschap uitstraalt, beslissingen en initiatief neemt, die evenwichtig is en waar je als roedel op kunt vertouwen. De leider moest zorgen voor rust en stabiliteit. Dat was belangrijk, anders was er weinig kans om te overleven. Leuk om nu te weten, dat dat er bij onze huishonden nog steeds inzit.

Wij moesten het dus meer bepalen, maar op een eenvoudige, rustige manier. En…het werkte! Jeannette bleef op de achtergrond mijn helpdesk (telefonisch en per mail). Dit bood ze me spontaan aan. Ze schonk ons vertrouwen dat alles goed kwam met Hummer. We mochten haar altijd benaderen als er even iets niet goed ging of als we vragen hadden. Heerlijk zo’n achterban. Verder moesten we in bezit zijn van vele lekkernijen, maar dan wel iets wat hij echt heel lekker vond. Gewone ordinaire kookworst was Hummer’s lekkerste hapje. Hoe rustiger en vriendelijker wij werden, hoe rustiger en alerter hij werd. Onze band werd intenser. Het begon langzamerhand heel goed te voelen.

Toen kwam Jeannette een ochtend oefenen. Ze bestelde 3 bakken koffie en liet Hummer bij ons in de kamer zijn gang gaan, ondertussen analyserend wat er “mis” ging. We kregen weer meer dan genoeg tips. “Doorzetten op wat je wilt” , “altijd eerst waarschuwen” en “consequent zijn, is iets anders dan boos worden”, heb ik Jeannette vaak horen zeggen.

Daarna gingen we wandelen. Tijdens de wandeling heeft Jeannette met Hummer getraind zodat het najagen van fietsers, verkeer en koeien daarna tot de verleden tijd behoorde. Ook werd door Jeannette aan Hummer duidelijk gemaakt dat het opspringen tegen voorbijkomende wandelaars niet langer gewaardeerd werd. Hummer bleek een snelle leerling en Jeannette een bekwame trainster. En de boodschap was bij Hummer doorgekomen. We deden oefeningen waardoor hij tijdens de wandeling steeds meer op ons ging letten. Jeannette wist het goed en duidelijk aan mij over te brengen. Tenslotte was ik degene waar Hummer het mee en voor moest gaan doen. 

Na een week thuis geoefend te hebben, kwam vrouwe Smits op een ochtend met haar hele “gevolg” in haar bestelauto: Sprokkel, Jutter en Hazel. Hummer zou ook leren bij me te komen, terwijl hij met anderen speelde. Dat het niet langer meer mocht ontaarden in een vang-partij, was wel duidelijk. Dus Hazel en Hummer mochten vrij spelen in de wei. Jeannette riep Hazel bij haar en ik riep Hummer. Hij vond dat hij druk was met andere dingen en kwam niet. Maar met de duidelijke aanwijzingen die ik van Jeannette kreeg, werd ook die boodschap weer snel helder. Al gauw kwam hij ook zonder waarschuwing. Als klap op de vuurpijl kwam hij zelfs toen Jeannette Hazel nog niet had geroepen en ik als eerst riep. Hummer zat net lekker in zijn spelletje van het najagen van een schone rode dame…ik riep…en hij kwam vlot naar mij om een worstje te scoren en mocht daarna van mij weer verder spelen. Jeannette was helemaal trots op ons. Wat een fantastisch gevoel om zo’n controle te hebben over je hond. Zo kunnen we Hummer veel meer laten genieten, zonder dat hij een gevaar is voor zichzelf.

Later hebben we nog eens een grote boswandeling gemaakt met alle honden. Het ging allemaal prima. Ik keek mijn ogen uit dat Hummer zo alert was. Hoeveel meer lol kun je toch beleven aan een wandeling, als je je hond kunt vertrouwen en hij netjes luistert. We hebben nu enorme schik met Hummer en hij met ons. Hij is zoveel rustiger, alerter, liever en luistert goed. En dit alles eigenlijk na een paar eenvoudige aanpassingen. Tja, als je eenmaal snapt hoe het werkt, is het niet zo moeilijk. Fijn om een passende “gebruiksaanwijzing” te hebben hoor!

 

De boodschap van dit verhaal is ten eerste: Corgi’s zijn enorm leuk. Ten tweede: herken je deze problemen en zit je soms ook met je handen in het haar? Schroom dan niet om professionele hulp in te schakelen, als je er zelf niet uitkomt. Daarbij word je van het lezen van een boek nooit dommer. En wat is er nu leuker dan een hond te hebben, waarmee je een fijne band hebt en die goed luistert? Heerlijk is het gewoon, maar het grote genieten begint nu pas!

 

Groetjes van Ina Kocken en Hummer, Winterswijk

Missie “weer baas in eigen huis” (deel 2)

Terug naar gedrag en training

Terug naar deel 1