In eerste instantie was het plan om met 5 vrouwen en 14 honden naar Tsjechië gaan. Maar het met zijn allen prikken van een geschikte datum viel niet mee. Ook ik had een drukke agenda vanwege de verwachte loopsheid van Hazel en de planning van het nieuwe nest. Ik had me er al bij neergelegd dat een wandelvakantie voor dit vroege voorjaar er niet in zat dit jaar totdat Miranda mij mailde, “wat blijft het stil, gaan we nu nog?”. We besloten uiteindelijk maar met zijn tweeën te gaan. Het grote vakantiehuis in Tsjechië hebben we maar even in het archief gestopt.

Onder het motto “wie bewaart, die heeft wat” toverde ik er zo een ander adresje uit. Na wat heen en weer gemail was dit vakantieadres dezelfde dag nog geboekt. Zo gingen we toch nog op pad met onze 6 honden ( 4 Corgi’s en 2 Groenendalers).

In de week voorafgaand aan de vakantie zag het weer er in eerste instantie goed uit, maar hoe dichter we richting ons vertrek kwamen hoe slechter de voorspellingen werden. Maar met sneeuwkettingen van mijn zwager en een flesje slotontdooier van de BP op zak kon ons niets gebeuren.

Om 9 uur was ik bij Miranda (iets later dan de bedoeling). Die had eitjes gekookt en heerlijke warme broodjes gebakken. Na een stevig ontbijt hebben we de honden nog even bij haar in het bos uitgelaten, in de hoop dat ze onderweg hun gemak zouden houden. Miranda had net een nieuwe pup van 6 maanden die nog niet direct stond te juichen bij de aanblik van zijn bench. Alle spullen en honden gingen weer met gemak ik mijn auto, “lang leve een Kangoo”. Nu alleen nog even de navigatie instellen (ik hoor je denken…zal ze wel weer vergeten zijn…maar nee hoor, niets daarvan). Dat was vreemd, Hallenberg kwam niet voor, nou dan maar Winterberg…Winterberg kwam ook niet voor...Dan maar met de kaart erbij. Gelukkig is Miranda een ster in het kaartlezen en was dit geen probleem.

Na een paar uur rijden zijn we gestopt, op zo’n 40 km voor de uiteindelijke bestemming bij een groot stuwmeer. Daar hebben we onze eerste wandeling gemaakt. Er lag aardig wat sneeuw en her en der was het wel glad voor ons en de honden. Vanwege de pup (en omdat ons dat natuurlijk erg goed uitkwam) wilden we halverwege een flinke rustpauze houden. Gelukkig lag er een restaurant op onze route. We bestelden koffie en thee en na de nodige taarten voorbij te hebben zien komen, zijn ook wij bezweken voor een Küche volgens huisgemaakt recept. Hij was zo groot dat hij op een soort pizzabord lag. Ja, je hoeft echt niet te denken dat we afvallen op zo’n wandelvakantie. Na de taart lag het tempo er wat uit, maar wij hielden natuurlijk vol dat dat vanwege de jonge hond was.

Na de wandeling hebben we onze reis vervolgd. In de schemer kwamen we bij het huisje genaamd Kakelbont aan. De eigenaren heetten ons welkom en keken direct in de auto. Ik zag ze slikken…waar zijn we aan begonnen met zoveel honden… Na alle spullen en honden naar boven te hebben gebracht (wij hebben iets met trappen, want we hadden eerder ook al een huisje in de Ardennen dat steil tegen de berg aan lag) hadden we recht op een hapje en een drankje.

Klik hier voor het vervolg.

GPS-lopen in het Sauerland

11 t/m 14 maart 2010

Terug naar belevenissen